نظام سياسى اجتماعى اسلام (فارسى) — الصفحة ٦٧

شيوهء قانونگذارى دراسلام

خلاصه

قانون به معناى رسم ، قاعده و روش است و به مقررات الزام‌آورى گفته مىشود كه توسط مقام صلاحيتدار وضع و ابلاغ مىشود .

زندگى اجتماعى ، وجود نيازها و تمايلات درانسانها ، غريزهء سودجويى و استخدام ديگران ودرنتيجه وجود نزاع و درگيرى بر سر استفاده بيشتر و يا نزاع به خاطر تجاوز به حقوق ديگران از مسائلى است كه وجود قانون را ضرورى مىسازد .

قانون بايد شامل وفراگير بوده ، به نفع تمامى اقشار و داراى ضمانت اجرايى باشد . ضمانت اجرايى قانون با هماهنگى آن با فطرت و فرهنگ مردم ، تعيين مجرى امين وتعيين مجازات براى متخلفان حاصل مىشود .

باتوجه به افكار و عقايد مختلف مردم ، وجود تعصّبات فردى و قومى و ملى و تحزّب ، شناخت ناقص انسان از خود و جهان و وجود خطا و نيسان در انسانها ، ضرورت دارد كه قوانين ؛ منشأ الهى داشته باشند ، همچنان كه در آيات قرآن و احاديث معصومين به اين امر تأكيد شده است .

قانونگذار اصلى از نظر اسلام ، خداوند سبحان است و هر قاعده‌اى كه بر اساس اصول الهى و توسط مقام صلاحيتدار وضع شود ، مشروعيت خواهد داشت .