نگرشى جديد بر حقوق بانوان در اسلام (فارسى) — الصفحة ٩٧

پاسخ پرسش‌هايى چند از سمينار زنان تهران

در پايان متذكر مىگردد كه اين دفتر پس از بحث‌هايى پيرامون حقوق بانوان پاسخ‌گوى پرسش‌هايى است كه از طرف سمينار زنان در تهران براى ما رسيده ، كه بر خلاف تصميم آنان در كتابى كه وعده داده بودند به‌چاپ نرسيده است ؛ البته نگارنده به‌طور مطلق پذيراى ايرادها و پرسش‌هاى سازنده است و چند سؤال پايانى از مسأله‌ى هشتم به‌بعد ، مربوط به‌استفتاءآتى است كه براى نويسنده ارسال شده ؛ و چنان‌كه پيداست دليل اصلى قرآن و رواياتى است كه موافق آن باشد ، و يا حداقل با قطعىالصدور بودنش ، مخالف با قرآن نباشد و اين يگانه روش فقهى ماست كه با محوريّت قرآن در اصل و سپس امتثال اوامر مبارك حضرات اهل بيت نبوت عليها السلام مبنى بر وجوب مؤكّد عرضه‌ى احاديث به‌قرآن ، اين راه مستقيم را ادامه مىدهيم و اصل مطلب اين‌است كه اگر ما بخواهيم حقيقتاً از رسول خدا و ائمه‌ى اطهار عليها السلام پيروى كنيم بايد به‌امام آنان تمسّك كنيم ، و امام معصومان محمدى عليها السلام قرآن است . اگر ما قرآن را مهجور و ترك كنيم ، هرگز مودّتى نسبت به‌اهل بيت نداريم و هرگز پيامبر بزرگوار را در بُعد أعلاى عصمت نمىدانيم ؛ چون محور اصلى عصمت عُليا قرآن است ؛ چنان‌كه از ابن‌عباس سؤال كردند : « ما كان خلق رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله . قال : كان خُلُقُه‌ُالقرآن : اخلاق پيامبر چگونه بود ؟ گفت : تماماً قرآن بود . » پيامبر كه مجمع‌ُالثِّقْليْن است ، ثِقل اكبرش قرآن است كه روح و معناى قرآن در قلب ، عقل ، فكر و زبان و تمام وجودش تحقق يافته است ؛ بنابراين اگر ما از رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله تبعيتِ قرآنى نكنيم ، اصلًا اسلام را