مهر فروزان (نمائى اجمالى از شخصيت علمى و اخلاقى حاج سيد محمد حسين حسينى طهرانى ) (فارسى) — الصفحة ٦٢
عدم تنازل از مسأله توحيد در روش تربيتى مرحوم علّامه
سخنى از امور غير عادى و لو بر حقّ امّا مشوب به شائبهء كثرت ( چون احضار ارواح و طىّالارض و امثال آن ، و علوم غريبه چون رمل و جفر و تسخير ارواح و شمس و ستارگان و اجانين ) به ميان آورد و نه شاگردان خود را تشويق و ترغيب بدانها نمود ، بلكه اشتغال به آنها را مُخلّ طريق و موجب اتلاف وقت و عمر و از بين رفتن سرمايهء وجودى سالك مىدانست .
مرحوم علّامهء طهرانى در بسترى چنين متعالى و سلوكى اين چنين راقى و عالى به تجربهء دوّم دست يافتند و با اجتماع اين دو ، پديده‌اى متولّد شد و ميوه‌اى به فعليّت رسيد كه عبارت بود از إتقان و إحكام در همه امور به احسن وجه و اقرب طُرق .
در روش تربيتى علّامهء طهرانى سمت گيرى و اتّجاه فقط بر مسألهء توحيد مستقرّ بود ، و شيوه و مرام بعضى از بزرگان را چون مرحوم آية الله حاج شيخ حسنعلى نخودكى اصفهانى - اعلى الله مقامه - كه با قرائت اوراد و ادعيه و چه بسا بعضى تصرّفات موجب شفاى مَرضَى و رفع گرفتاريها از حاجتمندان مىگرديد مستحسن نمىشمردند و مىفرمودند : عارف نبايد از نزول مشيّت حقّ در همه مراتب ظهور با اختلاف مظاهر به امر ديگرى بپردازد و خود را در دسترس عوام النّاس قرار دهد و به ميل و دلخواه مردم كه با عقول ضعيفه و ناقصهء خود كه چه بسا خلاف مشيّت و مصلحت حكيمانهء حضرت حقّ است و حَدِّ يَقِفى ندارد حركت كند ؛ حال خواه تقدير خداوند بر شفاء مريض يا بر فوت او تعلّق بگيرد ، هر دو يكى است .
عدم تنازل از مسأله توحيد در روش تربيتى مرحوم علّامه
عدم تنازل از مسأله توحيد در روش تربيتى مرحوم علّامه
علّامهء طهرانى نيز چون استاد گرانمايه‌اش مسألهء توحيد را به هيچ بهائى با امر ديگر معاوضه ننمود ، و از آنجا كه حقيقت ولايت را بحمل شايع ، عين واقعيّت توحيد مىدانست و ظهور آن را به نحو اطلاق در شخص معصوم عليه‌السّلام ملاحظه مىنمود ، محوريّت تربيت سلوكى شاگردانش را بر معرفت و شناخت حقيقت و واقعيّت امام عليه