مؤتمر علماء بغداد (حقيقتى كه آن را همه مى پذيرند) (فارسى) — الصفحة ٥١

شروع مناظره

شاه گفت : اعتراف ندارم .

علوى فرمود : پس معنى اين آيه چيست :

« فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ اجُورَهُنَّ » .

هر چه از زنان استمتاع كرديد اجرتشان را بپردازيد ؟

همچنين معنى گفتار عمر كه گفت : دو متعه در زمان رسول خدا حلال بود و من حرامشان كردم . . .

چيست ؟

آيا گفتار عمر دلالت بر اين ندارد كه متعهء زنان و كنيزان در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم جايز بوده است و در زمان پادشاهى ابابكر نيز جايز بوده است و در بخشى از زمان پادشاهى عمر نيز جايز بوده و رواج داشته است و آن گاه او نهى كرد و از متعه كردن بازداشت ؟

افزون بر اينها ، دليل‌هاى فراوان ديگرى نيز در اين مورد وجود دارد .

اى پادشاه ! عمر ، خودش زنان را متعه مىكرده است و نيز عبداللَّه بنزبير نتيجهء ازدواج متعه و موقّت بوده است !

شاه گفت : اى نظام الملك ! نظر تو چيست ؟

وزير گفت : استدلال علوى صحيح و بىعيب است ولى چون عمر از اين كار بازداشته است ما نيز بايد اطاعت كنيم .

علوى فرمود : آيا خدا و رسولش سزاوارترند كه