النظامية في مذهب الإمامية ( فارسى ) — الصفحة ٢٥

2 . قطبشاهيان

ايران بازگشت . « 1 »

محمّد قطبشاه ، ششمين پادشاه سلسلهء قطبشاهيان در سال 1021 ه . ق .

به سلطنت رسيد . وى پادشاهى عادل ، كريم ، متديّن ، شاعر و نكته سنج بود ، شعرا و فضلا را گرامى مىداشت ، و در اجراى احكام شرع محمّدى غفلت نمىورزيد و مراسم تعزيه‌دارى سيّد الشهدا كه از عهد محمّد قلى قطبشاه معمول بود ، در زمان او و پسرش عبد اللّه نيز با شكوهى هر چه تمامتر برگذار مىشد . قصايدى در منقبت مولاى متّقيان و تركيب‌بندى در مرثيهء شهداى كربلا دارد ؛ در شعر « ظلّ اللّه » و « سلطان » تخلّص مىكرد .

شاعر و عالم شيعى مشهور ، مير محمّد مؤمن استرآبادى كه پس از محمّد قلى قطبشاه ، وكيل السلطنهء او نيز بود ، ضمن قطعه‌اى تاريخ جلوسش را چنين به نظم آورد :

گر چه از حكم قضا جان جهان بر باد رفت

يافت عالم از مسيح تازه‌اى جان نوى

يادگار جدّ و عمّم سلطان محمّد قطبشاه

آنكه هندستان ز فيضش گشته ايران نوى

وه چه ايران ، آن چنان ايران كه آيد در نظر

رو به هر جانب كه آرى ، باغ رضوان نوى

گر صفاهان نو شد از شاه جهان ، عبّاس شاه

حيدر آباد از تو شد شاها صفاهان نوى

خواستم تاريخ فرخنده جلوست ، عقل گفت

« جمله عالم نو بهارى شد ز سلطان نوى »

وفاتش روز چهار شنبه سيزدهم جمادى الاولى به سال 1035 ه . ق . واقع شد و مدّت سلطنتش چهارده سال و پنج ماه و بيست و شش روز بود . از اوست :

هر چند به چار حدّ گردون * هر سو نگريم ، كارزارست

( 1 ) . تاريخ فرشته ، ج 3 ، صص 475 - 476 به نقل از تشيّع در هند ، ص 137 .