النظامية في مذهب الإمامية ( فارسى ) — الصفحة ٢١٥

3 . اشعار

آنان كه با خدنگ جفاى تو خو كنند * تيرى نخورده ، تير دگر آرزو كنند 23

آن را كه در محبّت ، وحدت مراد باشد * همچون چراغ بايد روش نهاد باشد 16

اى چو قضا حكم مطاعت روان * هاويه را ز آتش قهرت هوان 71

بار جفاى جز تو نگارى نمىكشيم * غير از جفاى و جور تو بارى نمىكشيم 23

بر خصم مظفّريم سلطان * با ما نظرى ز هشت و چارست 26

بسكه از حدّ بيش مىخواهم به دل مهر تو را * صد جهان مهر تو در دل دارم و بسيار نيست 26

به عهد حسن تو دل داشتن چنان عجب است * كه چون هلال نمايندش آنكه دل دارد 16

به يك قلم بنويس اى فرشته دوزخيم * ز حدّ فزون است گنه ، حاجت كابره نيست 16

تا به ابد روز تو نوروز باد * طالع ميمون تو فيروز باد 71

تا تو در دل آمدى ، غيرى ندارى ره درو * در حريم خاص شه ، نامحرمان را بار نيست 26

تاريك باد كلبهء شخصى كه هر نفس * بر آفتاب خنده ندارد چراغ او 16

تيغ تو شد قلزم دوزخ بخار * تير تو مرّيخ كواكب شكار 71

ثنايى نيست با ارباب دانش * سزاى صدر و بدر آفرينش 69

چرخ بسيط از خدمش نازلى * بحر محيط از حشمش سائلى 71

چو مىلرزد ز هيبت اين دعا گو * زبانم چون تواند شد تناگو 69

چون محمّد قطبشاه از عشق مىگويم سخن * عاشقان را آرزوى طرز گفتار من است 24

چه گويم من ثناى او خدا گفت * كه نام اوست با نام خدا جفت 69

خواستم تاريخ فرخنده جلوست ، عقل گفت * « جمله عالم نوبهارى شد ز سلطان نوى » 25

خون جگر در دل خصمت ز بيم * جوش برآورده كغلى الحميم 71

در گلستان محبّت گر درآيى چون خليل * روشنت گردد كه از آتش تو را آزار نيست 26