اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٩١

شهادت شيرخوار حضرت على اصغر ( ع )

همى بوسيد روى چون گل او * همى بوئيد مشكين سنبل او

بناگه حرمله آن شوم گمراه * بديد آن ماه در آغوش آن شاه

بياض گردنش چون لمعهء نور * بود رخشنده و پيداست از دور

سه پهلو تيرى آن مردود معبود * رهانيد از كمان كينه‌اش زود

قضا بدريد آن تير سه پهلو * شه و شهزاده را حلقوم و بازو

گلويش بردريد از گوش تا گوش * خوش الحان مرغ شه گرديد خاموش

تبسّم كرد بر رخسار بابش * كه شد از آن تبسّم دل كبابش

شهش خون از گلو بگرفت با چنگ * زمين ميكرد چون گلزار ارتنگ

همى گويد شريف ابن طاوس * خداوند خبر داراى ناموس

كه آن خون را شه دنيا و عقبى * بپاشيد اندر آن دم سوى بالا

پريد آن طوطى گلزار طوبى * ز دست شاه بر دامان زهرا

ز تيغ تيز آن قوم ستمگر * نه اكبر ماند بهر شه نه اصغر

چو شد آن نوگل مشكين كلاله « 1 » * حرم را شد ز خون دل باغ لاله

بياورد آن شه لب تشنگانش * بخوابانيد نزد كشتگانش

به گفت اى داور بالا و پستى * كم از يك ذرّه پيشت ملك هستى

( 1 ) كلاله : موى و زلف .