اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٨١

شهادت حضرت قاسم بن حسن ( عليه السّلام )

چنان زد صيحه ، ليلاى جگر خون * كه عقل ما سوى گرديد مجنون

هنوزم بود دل ز اين ماجرا گم * كه از سوك دگر شد در تلاطم

( 1 )

يكى درّ يتيم از رشتهء عشق * برآمد تا كه گردد كشتهء عشق

به چرخ دلبرى بد اوّلين ماه * به ملك عشق بابش دوّمين شاه

جهان ناديده و نايافته كام * فرشته عشق بود و قاسمش نام

بعم گفت اى شه دين حيدر جنگ * مرا دل گشته از جور جهان ، تنگ

شد ستم از جفا و جور دشمن * فراخاى جهان چون چشم سوزن

بده فرمانم اى سلطان سرمد * كه گردم همركاب شبه احمد

به دو فرمود با چشم پر أختر * چو باشى يادگارم از برادر

مشو راضى تو اى شمشاد قامت * كه از مرگت عيان بينم قيامت

به عجز و لابه و نيكو بيانى * يتيم آسا به صد شيرين زبانى

به خاك پاى آن شه سود رخسار * به‌گفت اى از تو پيدا عرش دادار

غم بىياريت اى داور داد * مرا درد يتيمى برده از ياد

چو شد آن شه به إذن جنگ خشنود * همه اهل حرم را كرد بدرود

بر هوار پدر مانند حيدر * نشست آن نوگل باغ پيمبر