اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٩

شهادت حضرت علىّ بن الحسين ( عليهما السلام )

نگين خاتم آن سلطان سرمد * نهاد اندر دهان شبه احمد

چو آن سرچشمه جود الهى * مكيد آن خاتم ختمى پناهى

توانائى شدش بر تن دوباره * سوى ميدان كين افكند باره

چو آن سرچشمه عشقش بجوشيد * به رزم دشمنان مردانه كوشيد

( 1 )

شه خاتم نشان ، مير حجازى * چو حيدر تاخت بر كفّار تازى

گروه ديگرى فرمود نابود * تو گفتى لا فتى در شأن او بود

بناگه منقذ آن غدّار خونخوار * سمند « 1 » افكند سوى شاه بىيار

شد از شمشير آن مردود و گمراه * عيان شقّ القمر از فرق آن شاه

خروشان گفت كاى سبط پيمبر * سلامت بادى از دادار و داور

چو از شهباز قدرت شد و پر بال * ابر يال عقاب آورد چنگال

به‌گفت اى مركب سلطان محمود * مرا مىبر ، به نزد شاه ذيجود

فرس را شد از اين حالت فراست * نكرد از شهسوار خود حراست

سوى لشكر كه دشمن مىشدى تفت * ندانستم كه را برد و كجا رفت ؟

همى دانم كه جسم جان جانان * مقطّع گشت چون آيات قرآن

چو رفت از دست شاه عشق دلبند * روان شد از پى گمگشته فرزند

( 1 ) اسب تيزرو .