اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٨

شهادت حضرت علىّ بن الحسين ( عليهما السلام )

سپر بر دوش آن مير مروّت * چو بر دوش نبى مهر نبوّت

به معراج شهادت شد شتابان * براقش شد عقاب كوه كوهان

شه عشّاق خلّاق محاسن * به كف بگرفت آن نيكو محاسن

( 1 )

به آه و ناله گفت اى داور من ! * سوى ميدان كين شد اكبر من

به خلق و خلق از رفتار و كردار * بد اين نورسته همچون شاه مختار

ببر زين قوم فيض و رحمتت را * فرو بفرست غيظ و نقمتت را

چو تابان گشت نور رويش از دور * مخالف را روان گرديد پرشور

گمان كردند قوم كينه پرور * كه باشد اين مجاهد خود پيمبر

براى نصرت فرزند بيكس * شده ميدانى از گردون اطلس

بفرمود اى پرستاران را ابليس * كه باشد كارتان ، افسون و تلبيس

منم زين اهل بيت برگزيده * شه عشق آفرين را نور ديده

بگفت و بر كشيد آن تيغ را زود * برآورد از نهاد دشمنان دود

گروهى را به تيغ آن شير يزدان * همى جا داد در آتش ز ميدان

ز رزم قوم دون گرديد خسته * روان شد سوى شاه دل شكسته

بگفت اى داور بالا و پستى * كه چون حق باشى اندر ملك هستى

شد از سوز عطش و از ثقل آهن * توانائى ز جان و طاقت از تن

در آن خرگه چه بودى آب ناياب * ز خجلت شد شه آب آفرين ، آب