اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

شهادت دو تن از اعراب غفارى

شهادت دو تن از اعراب غفارى

شهادت دو تن از اعراب غفارى

مبارز شد دو تن از بهر يارى * كه بودند آن دو ز اعراب غفارى

به پيش روى عشق ، عالم افروز * كشيدند از جگر آهى جگر سوز

بگرييدند همچون ابر آذار * بناليدند چون مرغان به گلزار

بديشان گفت سلطان دو عالم * چه گرياند شما را اندر اين دم

شويد اى همرهان در يارى من * به فردوس برين با چشم روشن

به گفتند آن دو با آن شاه محشر * كه اى فرزند دلبند پيمبر

نميگوئيم از جنگ اى خداوند * نباشيم اين جهان را هيچ دربند

همانا گريه‌مان اى شاه پيروز * بود بهر تو در اين وقت و اين روز

كه ماندى اندر اين پيكار ، تنها * برفته از كفت سرها و تنها

شدند آنگه روانه سوى ميدان * بكشتندى همى از قوم عدوان

ز تيغ قوم كافر كشته گشتند * به چشم تر به خون آغشته گشتند

چون از تنشان بدر روح روان شد * بهشت جاودانشان رايگان شد

نماند از ياوران شاه ذيجود * ز إخوان صفا جز جمع معدود

سلامى شاه را دادند و رفتند * غبار غم به تيغ از چهره رفتند

به دور شه ز جور چرخ اطلس * نماند الّا بنى هاشم دگر ، كس