اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٦٣

شهادت جون غلام امام ( عليه السّلام )

ركاب شه گرفت آن پير أسود * پس آنگه گفت كاى شاه مسدّد

نظر بر خدمت و اخلاص من كن * از اين انعام ، بخشى خاصّ من كن

شهش فرمود كاى عبد وفادار * تو آزادى از اين ميدان پيكار

تو تابع آمدى ما را به راحت * ميفكن خويش را در رنج و زحمت

غمين شد جان جون خود سخت پيمان * به شه گفت اين سخن با چشم گريان

چو بد گسترده خوان شهرياريت * جهان را فخر بود از ريز خواريت

بپروردم تنى بىرنج و زحمت * ز باقى ماندهء آن خوان نعمت

نمك نشناسى اى شه از بليسى است * فدا گشتن جزاى كاسه‌ليسى است

نسب باشد لئيمم و چهره‌ام تار * تنم بىقدر و خونم همچو مردار

به من منّت نه ، اى داراى گردون * كه گردد رشك مشك نافه‌ام خون

بشير عشق ، دادش اين بشارت * كه خوش باد آن مقام كامكارت

اجازت يافت جون با سعادت * روان شد سوى ميدان شهادت

بگفت اى قوم بد كيش سيه‌روز * غلامى هستم از اين شاه پيروز

سيه رنگى نباشد از قصورم * چو خالى بر رخ زيباى حورم

حسب خدمت نسب كم نام جونم * غلام عشق و خواجه هر دو كونم

چو شاه عشق باشم در ره عشق * نه بشناسد مرا كس جز شه عشق