اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٧

محاربه حر نامور ، با دشمنان بد گوهر

زبان بربست و دفع خصم خونخوار * حوالت كرد با تيغ زباندار

دلير و عاشق و دل داده از كف * چو شير خشمگين زد خويش بر صف

شد آن سرگرم جام عشق دادار * ز خود بيگانه ، غرق بحر پيكار

سرو دست از يلان به گرفت تيغش * نبود از كين كشى ، يكدم دريغش

شد از شمشير آن شير دژ آهنگ * زمين پهنه بر نام آوران تنگ

برآمد از سپاه كوفه فرياد * ز مرد افكن تميم مرد آزاد

بدند آگاه كان مير يگانه * سراندازد چو گيرد تازيانه

كنون هندى پرندش هست در كار * نه صف ماند نه لشكر نه سپهدار

سر آن قوم از جان دل بريدند * گريزان چون گراز از وى رميدند

چو تندر نعره زد سردار بدبخت * كه اى سنگين دلان آهنين رخت

به دورش حلقه همچون خطّ پرگار * زنيد اين دم كه تا تنگ آيدش كار

چنين كردند آن قوم ستمگر * تنش خستند از شمشير و خنجر

حسود عشق در آن رزم و پيكار * فكند اسب دلاور را ز رفتار

چو ديد از چشم دل از مرد چالاك * نبى را خويشتن افكند بر خاك

پياده ميگرفت از دشمنان سر * كه سرش از تيغ كين بگرفت افسر

ز پا افتاد مرد آهنين چنگ * به تيغ دشمن اندر پهنهء جنگ