اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

اذن عام امام ( ع ) به ياران خود

دهيدش مهلت امشب را كه فردا * شود آمادهء پيكار أعداء

چو مهلت گشت آن شب را مسلّم * روان شد سوى شه سالار اكرام

بگفت اى سرور دنيا و عقبى * مقرّر شد به فردا جنگ أعداء

به مهلت جملگى استاده گشتند * به فردا جنگ را آماده گشتند

( 1 )

پس از اين گفتگو آن شاه ذيجود * يكى نو خطبهء إنشاد فرمود

ز بعد حمد يكتاى جهاندار * سرودى نعت شاهنشاه مختار

چو حمد حق و نعت جد ادا كرد * پس آنگه رخ به إخوان صفا كرد

كه نبود در جهانم جاه و رفعت * نمودم از تمامى حلّ بيعت

نباشد اندر اين ميدان ، غنيمت * بود جانان غنيمت ، در هزيمت

شب است و تار و حق ستّار و ره دور * رويد اين دم ، كه تا باشيد منصور

گزينيد اشتر اين شام سيه را * بدينسان ناقه پيمائيد ره را

مرا خواهند و ديگر كس نخواهند * سر موئى ز جسم كس ، نكاهند

همى بينم كه شاه شهر عشقم * تن اندر ماريه سر در ، دمشقم

يساولان عشق ، از امر آن شاه * براندند آن جماعت را ز درگاه

برون شد هر كه همچون پوست بودى * برفت آن كس كه دنيا دوست بودى