اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

رسيدن حرّ بن يزيد

نديدم اندر اينجا باغ و نخلى * نه دهقانى بدى نه خرج و دخلى

كنون مىبينم اى شه نخل بسيار * كه گشته اندر اين صحرا نمودار

به فرمود آن شه گردون پناهى * كه نخلستان نباشد اين سياهى

سنان جان‌ستان و گوش اسبان * نمودار است اندر اين بيابان

برون آمد سوارى از سپاهى * همى تازيد سوى آن سياهى

سپاهى را معيّن كرد و معلوم * بيامد نزد آن سلطان مظلوم

به گفت اى شه بود اين حرّ سردار * هزارش مرد جنگى هست در كار

به ناگه در رسيد آن حرّ آزاد * بشاه دين سلام و تهنيت داد

جوابش داد با صد مهربانى * به ياران گفت آن دم بيتوانى

كه اى ياران كنون حاضر كنيد آب * كه اينان را عطش به ربوده از تاب

دهيد آب اين ز ره وامانده‌گان را * سپاهى با همه سركرده‌گان را

در آن وادى كه بودى آب ناياب * سوار و اسب او گرديد سيراب

خداوندا چه عشق است اين چه بيداد ؟ * كه خود در راه تو لب تشنه جان داد ؟

به حرّ فرمود آن سلطان أحرار * كه بر مائى و يا ما را مددكار

چه آوردت در اين صحراى خون خيز * كه كرد اين لشكر از بهر تو ، تجهيز

بگفت اى شه تو را من خواجه تاشم * نه با تو هستم و نه بر تو باشم