اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٤١

رسيدن حرّ بن يزيد

( 1 )

پس آنگه گفت اى شاه مظفّر * مكن از كوفيان يك حرف باور

كه ايشان جمله از نطفه دروغند * نفاق اندوز شمع بىفروغند

همانا مسلم آن مير دلاور * شد از شمشيرشان در كوفه بىسر

مخواه از كوفيان اورنگ شاهى * بخواه از حق ز بهر خود پناهى

جوابش داد شاه عشق پرور * كه دارم اندر اين ره كار ديگر

فرزدق شد روان با ناله و آه * به منزلگاه ديگر خيمه زد شاه

به گاه شام فرمودى به اصحاب * كه بار اشتران سازيد پر آب

كه فردا ميرسد در اين بيابان * به ما لب تشنه مهمان فراوان

چو شد از امر سبط شاه مختار * به پشت چارپايان آب بسيار

شه و لشكر از آنجا جمله با هم * شدندى ره سپار وادى غم

به ناگه يك تن از آن جمع لشكر * بلند آواز گفت اللَّه اكبر

بفرمودش شه بيمثل و مانند * كه بردى نام آن يكتا خداوند

بزرگ است آن خداى بىنديدم * بزرگى را به كس جز او نديدم

( 2 )

جهت چى بود كه بردى بىمحابا * در اينجا نام آن يك تاى دارا

بگفت اى شه كه من در اين بيابان * به بودم روزگارى را به پايان