اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٨

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

برو از من بگو سلطان دين را * خليفه حق ، امام راستين را

سفيرت در كف دشمن اسير است * نفس زن مرغ روحش در صفير است

به جرم عشقت اى سبط پيمبر * سراپا چاكم از شمشير و خنجر

برهنه تيغ خود آن بىحيا كرد * سرش را فارغ البال از نوا كرد

چو بال روح او جست از نشيمن * بدست شاه مردان كرد مسكن

نگون افكند نيكو پيكرش را * به پيش دشمن آوردى سرش را

( 1 )

عبيد اللَّه گفت اى پور حمران * تو را بينم زبون و لرز و لرزان

بگفتش گاه قتل اين دلارام * شد از سر هوش و از دل رفت آرام

يكى رو زشت مردى شد پديدار * كه شد از ديدنش دست و دل از كار

همى بگرفته با خشم و تغيّر * لب حيرت به دندان تفكّر

ولى از امرت اى بدخواه ياسين * به خواب آوردم آن چشم خدا بين

( 2 )

چو شد خاموش شمع بزم ايمان * بياوردند هانى را ز زندان

گرفتندش سر از پيكر به زودى * به جرم آنكه مهمان دار بودى

چو شد مسلم سوى گلزار جنّت * جهانى كرد پر آشوب و محنت

به پاى جثّه آن شاه جنگى * به بستند از عداوت پالهنگى

بدست كودكان شد پالهنگش * كشانيدند بر هر خاك و سنگش

فغان از عشق و رنج بىحسابش * كه جان بازى است ، سطرى از كتابش