اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

كه ما را كشته گشتن ، هست عادت * ندارد كس جز ، از ما اين سعادت

( 1 )

به بكر پور حمران بد ستاده * بر آن بدسگال كفر زاده

به دو فرمود سالار ستمگر * كه مسلم را به بام قصر مىبر

ز پيكر دو ركن ، نيكو سرش را * نگون انداز آنگه پيكرش را

چنان فرمود كاى شوم بداختر * وصيّت واجبست از شرع انور

كه اين امر آمد از ختمى پناهى * بگفتش كن وصيّت هر چه خواهى

در آن مجمع نظر افكند آن شاه * به پور سعد از دين گشته ، گمراه

بفرمودش كه از من اين وصيّت * بجاى آور ، تو از روى مروّت

اگر چه با من اندر كين و طيشى * و ليكن هر چه باشد از قريشى

ز جور چرخ و از اطوار ايّام * مرا محصول اين شهر آمده وام

تو آن اسب و مر اين شمشير و جوشن * بده در وجه اين وام معيّن

چو پور سعد بشنيد اين سخن را * به خشم آورد ، شاه ذو المنن را

براى گفتن احسنت و شاباش * نظر گرداند از رويش ، چون خفّاش

عبيد اللَّه گفت اى بىحميّت * ز مسلم كن قبول ، اكنون وصيّت

پس از اين گفتگو مير سعادت * روان شد سوى معراج شهادت

به بام قصر شد عم‌زادهء شاه * دهان پر خون و دل پر ناله و آه

چو ديد از زندگانى بىوفائى * صبا را گفت اى پيك خدائى