اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٦

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

قريشى ريشهء هاشم نژادى * نباشد با تو كس را كين و دادى

همه سركردگان اين قول گفتند * سفال خدعه ، با تزوير سفتند

گمان فرمود سالار امانت * كه نبود قوم را با او خيانت

زيان اژدهاى آتشين دم * فرو بردى بغاب خويش در دم

( 1 )

به دور إن يكاد آل ياسين * شدندى جمع اولاد شياطين

ابر استر نشاندندش بناگاه * ببردندش به نزد مير گمراه

به ظلمتگاه كفران نور توحيد * چو مهر از مطلع درگاه ، تابيد

نشسته كفر بر تخت امارت * كه ايمان را خراب آرد عمارت

چو كفرش بود روشن بر تمامى * نكرد او را امير دين ، سلامى

خوش آمد گوئى از اوباش كوفه * كه بودى در پى زاد و علوفه

به مسلم گفت از روى ملامت * كه هان اى مسلما چون شد سلامت ؟

ابا گو بنده گفت ان كفر ميشوم * كه بادا امر مسلم بر تو معلوم

اگر گويد سلامى و گر نگويد * رهى ، جز راه جان دادن نپويد

چو ديد آن خسته را با دست بسته * به جانان بسته جان وز خود گسسته

زبان بگشود و كرد آن كفر بنياد * به ناهنجار از آل على ياد

بگفتش مسلم اى مردود بدكيش ! * تو خود افزون‌ترى از گفته خويش

زبان بربند و از قتلم مترسان * به بدگوئى دل زارم مرنجان