اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

پيامش داد آن مردود بارى * كه بودى هر چه بود از مرد كارى

براى يك تن اى ترسنده سردار * همى خواهى كنون ، يار و مددكار

جوابش داد سردار ستم كيش * كه اى سالار بدخواه و بدانديش

گمان كردى تو اى بدبخت طاغى * كه يك تن از رعيّت گشته ياغى

بود فرمانده مرگ اين جهانبان * بود آموزگارش شير يزدان

بود عم زاده سبط پيمبر * نترسد از جهانى پر ز لشكر

اگر ز آهن سپاهى ، بر تراشى * به پشت پاى او نايد خراشى

دگر بار آن امير كفر بنياد * گروهى را به امدادش فرستاد

به هم پيوست آن جمع گسسته * درستى يافت آن كار شكسته

هجوم آورد كفر از هر كرانه * بگرداگرد آن مير يگانه

امير هاشمى با تيغ خونبار * فكندى خويش در درياى پيكار

يم تيغش چو طغيان بهارى * همى شد موج زن از هر كنارى

چو تيغش در پى دفع خسان شد * دعاى سيفيش ورد زبان شد

گرفتى از كمرگاه دليران * به بام انداختى آن شير شيران

رجز مىخواند و مىگفتا به يزدان * نجويم كين جز از آزاد مردان

يكى فرياد زد سردار ميشوم * چو بر ديوار از هم رفته بوم

سر آزاد مردان جز تو كس نيست * به آزادى به پيشت هم نفس نيست