اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٤

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

نهانى گفت آن بيمايگان را * كه دريابيد گنج شايگان را

چو اين بشنيد آن سالار بدبخت * ز خوشنودى نميگنجيد در رخت

( 1 )

گروهى را ز گردان انجمن كرد * روانشان سوى خانه شير زن كرد

بر آن بيفرصتان زشت خونخوار * محمّد پور أشعث گشت سالار

چو بشنيد آن سوار دشت ناورد * برون از خانه بانك باره و مرد

تن روشن‌تر از خورشيد روشن * نهفت اندر مكوكب ، چرخ جوشن

نهادى خود بر فرق مبارك * چو بر فرق نبى تاج تبارك

همان هندى پرند آبدارش * كه بود از شير يزدان يادگارش

شه هاشم نسب مير قبايل * به بالاى زره كردش حمايل

پس از بدرود مادر خوانده سالار * برون آمد به كف ابر بلا بار

طلوع عشق و راه وصل نزديك * ولى ز انبوه دشمن بود تاريك

پى جنگ عدو آن مير و الا * چو كرد آن دست و آن شمشير بالا

يهودان را جدا شد سر ز پيكر * تو گفتى او است حيدر ، كوفه خيبر

سر آهن دلان سست پيمان * چو چوبين كوى شد غلطان به ميدان

نبد راه گريزى اندر آن دم * گرازان را مگر راه جهنّم

شد از شمشير آن سالار بيكس * فغان مرد و زن بر چرخ اطلس

چو ديد از حال آن سردار گمراه * شد از بدخواه آل اللَّه مدد خواه