اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٣

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

پس آنكه گفت با صد مهربانى * بآيين زنان چو نان كه دانى

شب است و كوفه پر آشوب و تشويش * روان شو سوى آسايشگه خويش

برون انداخت راز خويش از دل * بگفتش نيستم در كوفه منزل

مر اين آشوب و گيراگير و غوفا * براى من نموده چرخ ، برپا

بگفتش طوعه آن دم بىتحاشى * عزيز مصطفى مسلم تو باشى ؟

بگفت آرى پناهى بخش ما را * ز خود خوشنود ميكن مصطفى را

پناه بيكسان را داد خواهى * نبد جز طوعه در آن شب ، پناهى

ز مسلم چون شنيد اين گفتگو را * به جان و دل پذيرا گشت او را

بد آن مستوره را پورى بد أختر * به خاكستر نهان بودى چو آذر

بدى دلّال دربار آن بدانديش * نكردى رحم بر بيگانه و خويش

مرخّص شد ز خدمت با دو صد رنج * بجاى آمد چو افعى بر سر گنج

به خدمت ديد مادر را ستاده * بر مهمان ، او با روى گشاده

به استفسار حال ميهمان شد * ز فرزند خود آن زن بدگمان شد

به سوگند عظيم از پور نادان * گرفت از بهر مهمان عهد و پيمان

چو روپوش سيه ز اين واژگون طاس * به دور انداخت اين گردون عكّاس

براى مژده آن بدذات خود سر * روان شد سوى سالار بداختر

نمايان بود بر گردون ستاره * كه شد از خانه بر دار الإماره