اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٢

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

( 1 )

رسول عشق شد از بيقرارى * ز مهمانخانهء هانى ، فرارى

روان شد سرور ملك سعادت * شتابان سوى محراب عبادت

پى طاعت به پا شد مير اعظم * به تعظيمش قد محراب شد خم

فريضه ظهر و عصر و مغرب آنجا * ادا كرد و جماعت بود برپا

چو مسلم فرض خفتن را ادا كرد * پس از إتمام رو اندر قفا كرد

نديد از اهل بيعت يك مددكار * نمانده كس به غير از فرد دادار

نفاق اندر كمان قد قدر شد * جماعت كالجراد المنتشر شد

به خود ميگفت و ميناليد مسلم * چه شد سلّم چه باشد لا نسلّم

ز مسجد شد برون آن شير سامى * كه تا جويد ز بهر خود ، پناهى

به چشمش تنگ پهناى جهان شد * خداوند غريبان ، لا مكان شد

به راهى رفت پنهانى ز مردم * كه تا مر گمراهان را ره كند گم

در كاشانهء بگرفت آرام * خدا خانه زنى بد طوعه‌اش نام

زنى مهمان‌نواز با هنر بود * ز مردان جهان مردانه‌تر بود

ستاده بود بر در آن مه نو * كه خورشيدش بسر افكنده پرتو

غريب كوفه با چشم پر اختر * بدان زن گفت كاى فرخنده مادر

مرا سوز عطش بربوده از تاب * رسان بر كام خشكم قطرهء آب

( 2 )

يكى چو بين قدح ، آب گوارا * بدادش طوعه از روى تمنّا