اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١

عبيد اللَّه بن زياد و امارت كوفه

چو مهر از ديدگان گرديد پنهان * بشب شد ظلمت ظلمش نمايان

ز اسب آمد فرود آن رنج برده * به بنگه چون گراز تير خورده

صباح ديگر اين چرخ ستمكار * چو كرد اين فتنه‌هاى خفته ، بيدار

سر از خواب گران آن كفر بيغمش * سبك برداشت چون شعله ز آتش

به هر جايى كه شهدى بود ، سم شد * بهر جايى كه شادى بود ، غم شد

( 1 )

بدان مردود داور را غلامى * سيه‌روتر ز شب بىننگ و نامى

عزازيلش چو صيدى بود در دام * پر از نكرى ولى بد معقلش نام

به جاسوسى روان كردش نهانى * كه جويا گردد از مهمان هانى

ز مهمان و ز مهماندار خانه * خبر بگرفت و كرد آنگه نشانه

برفت و ديد و آمد نزد ميرش * بيان كرد ، آنچه بود اندر ضميرش

سيه‌رو آتشى در وى بيفروخت * كه از يك برق او جان جهان ، سوخت

تنى چند از عوانان را طلب كرد * روانشان سوى آن بيت الكرب كرد

به مكر و خدعه و تزوير و حيله * بياوردند آن شيخ قبيله

سر و بينى شكست آن ميزبان را * طلب ميكرد از او ميهمان را

چو ديد آن حال را مير مكرّم * يقينش شد كه مجرم بود محرم

به دو گفت اى عدوى رب ذو المنّ * كه جار الله را داده به دشمن

اهانت ديد هانى رفت در بند * غمش شد بار آن نخل برومند