اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٣

مردن معاويه و خلافت يزيد

شود معلوم از گفتار و كردار * خلافت مر تو را باشد ستمكار

وليد از شه چون بشنيد اين سخن را * پذيرا گشت سلطان زمن را

بگفت اى شه صوابست آنچه گوئى * نفرمائى تو هرگز ، جز نگوئى

برو بر جاى خويش اى شاه و الا * قرار كار را بگذار فردا

چون اين گفت و شنو مروان دل سخت * شنيد از شاه ، وز آن مير بدبخت

بگفتا عذر اين شه ناقبول است * تو خود دانى كه فرزند رسول است

اگر بيرون شود ز اين خانه ايدر * نخواهى ديد او را بار ديگر

مده مهلت بگيرش بيعت اى مير * و گر نه سر ز تن برّش به شمشير

( 1 )

ز جا برخاست شاه عرش مأوى * به مروان گفت كاى فرزند زرقاء « 1 »

نخواهد گشت چون من دستگيرت * تو خواهى كشتنم يا آنكه ميرت

چو از آن خانه ، فرزند پيمبر * برون شد گفت مروان ستمگر

كه از امرم تخلّف كردى اى مير * ندارى رأى خوب ، اى زشت تدبير

وليدش گفت كاى مردود و گمراه * تو خود آگاهى از احوال اين شاه

دهندم گر همه دنيا سراسر * نخواهم كشت فرزند پيمبر

يقين دارم كه اندر پاى ميزان * بود خون خوار او ، خلّاق سبحان

( 1 ) زرقاء زن بد كاره‌اى بود كه در مدينه به اين زشتكارى شهرت داشت .