اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

مردن معاويه و خلافت يزيد

بود عقل اولين مخلوق معبود * كه از ايجاد عالم اوست مقصود

و گر خواهى شوى از عشق آگاه * مر او را داستانى هست جانكاه

زده بر عرش حق اين عشق مطلق * ز خون خويشتن نقش انا الحق

بناى عقل را ويرانه كرده * فرا ز عرش يزدان خانه كرده

اگر شقى به عالم هست اين است * خطا گفتم كه خود عشق آفرين است

نواى عشق اندر خافقين است * نگين خاتم ، خاتم حسين است

الا اى عشق بىپرواى جان باز * كه نبود لا مكان را جز تو شهباز

غم جان با زيت را بىكم و بيش * رقم كردم ز خون ديدهء خويش

كه فردا چون برافرازى علم را * شفاعتگر شوى جمع امم را

شود اين دفتر بافرّ براتم * دهد از آتش دوزخ ، نجاتم

دلا آغاز كن اين داستان را * به نظم آور حديث راستان را

نوائى زن به جانم بىكم و كاست * به آهنگ حسينى از ره راست

مردن معاويه و خلافت يزيد

مردن معاويه و خلافت يزيد

( 1 )

چو شد پور ابو سفيان ناپاك * سوى آتش روان از روزن خاك

چون آتش ديد روى مير بدبخت * شد ز هل من مزيدش آرزو سخت

شد از لوث وجودش پاك چون خاك * به جاى او مكين شد پور ناپاك