اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٥

خطاب به حضرت حجة عجّل اللَّه فرجه

قضا فرمان پذيرى در بر تو * قدر بىقدر خاكى بر در تو

توئى آن والى يكتاى بر حقّ * كه از امرت قلم گرديد منشقّ

توئى سر لوح ديوان خدائى * توئى كرسىنشين كبريائى

توئى شمع شبستان نبوّت * توئى خورشيد افلاك مروّت

توئى طفل وجود عشق را باب * توئى مفتاح هر مشكل ز هر باب

به كوى عشقت اى سرگشته مجنون * ارسطاليس و بقراط و افلاطون

توئى كيفر كش از خون خدائى * تو را زيبد چنى قدرت نمائى

توئى قائم به احكام الهى * توئى عالم ضماير را كماهى

توئى واقف ز اسرار نهانها * تو بخشيدى تنطّق بر زبانها

نشايد خواست از خورشيد روشن * كه نور اندر گياهستان ميفكن

نبايد گفت با ابر گهربار * ببار اى ابر باران در نمك‌زار

الا اى داور ملك كرامت * مكن محرومم از انعام عامّت

مر اين يك حاجتم دأب و ديدن « 1 » * بشام تار و اندر روز روشن

كه فرض آمد مرا ، در هر فريضه * بدرگاه جلالت ، اين عريضه

مكن ما را ز لطف خويش نوميد * الا اى شهسوار ملك توحيد

( 1 ) دأب و ديدن : عادت ، خوى .