اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٨

ورود موكب امام همام و اهل بيت كرام ( ع ) به مدينه طيّبه

سپاس آورد خلّاق ز من را * درودى گفت ، جدّ خويشتن را

حديث كربلا و كوفه و شام * همه آن قصّه‌هاى محنت انجام

ز سر تا بن خداوند شفاعت * بيان فرمود بهر آن جماعت

فتادند آن همه بر خاك پايين * به اشك آلوده گفتندى ثنايش

شد از گفتار شاه دل پر از غم * فغان مرد و زن بر چرخ اعظم

وز آنجا خسرو ملك جلالت * روان شد سوى درگاه رسالت

نماز آورد قبلهء انس و جان را * سلامى گفت شاه كن فكان را « 1 »

پس از جور و ستمهايى كه بردى * به جدّ خويش يك يك برشمردى

به منزل شد روان آن شاه ابدال * عزادار پدر بودى ، چهل سال

ابر يعقوب آل احمد پاك * همه بيت الحزن شد عرصهء خاك

دلا ز اين داستان بس كن سخن را * كه پايان نيست اين رنج و محن را

هزاران شكر خلّاق جهان را * كه گويا كرد اين الكن زبان را

رسيد اين غم فزا دفتر به إتمام * به « معراج محبّت » كردمش نام

به محشر آرزو باشد همينم * كه باشد اين كتاب اندر يمينم

پايان

( 1 ) اشاره به آيه شريفه كن فيكون در سوره مباركه يس .