اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

ورود موكب امام همام و اهل بيت كرام ( ع ) به مدينه طيّبه

( 1 )

پس آنگه گفت شاه دل پر از درد * روان شو ، سوى يثرب اى جوانمرد !

خبر ده اى دليل راه‌پيما * از آن غوغا كه آمد بر سر ما

بشير از امر آن سلطان ذيجود * برانگيزد اسب خويشتن زود

شد اندر شهر و كرد اين شعر انشا * بزد از پردهء دل سخت فرياد

بگفت اى پيروان دين احمد ! * شهيد تيغ كين شد شاه سرمد

شهى بگذشت از اين دار فانى * كه تلخ آمد پس از او زندگانى

خديوى شد نگون از باره بر خاك * كه جايش بود دوش شاه لولاك

أبا آن تشنه كامى آن شه داد * به راه دين جدّ خويش ، سر داد

هم ايدر نايب حق شاه سجّاد * امير دين خديو جمله عبّاد

برون شهر آن سلطان عالم * زده از بهر خود خرگاه ماتم

شتابيد اين زمان سوى جنابش * به‌بينيد آن شه و چشم پر آبش

چو اين گفت اين بشير نيك اختر * ز يثرب شد به پا غوغاى محشر

چنان شد شهر يثرب تا پر از سوز * كه محشر را عيان ديدند آن روز

زن و مرد آن زمان با ناله و آه * شتابيدند يكسر سوى آن شاه

شهى ديدند سر تا پا پر از غم * ز اندوهش جهانى پر ز ماتم

چو ديد آن شاه اصحاب وطن را * ز پيران و جوانان ، مرد و زن را

شد آن كرسىنشين عرش داور * بكرسى اندر آن فرخنده محضر