اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٦

ورود موكب امام همام و اهل بيت كرام ( ع ) به مدينه طيّبه

پر از غم سينه با افغان و زارى * نشستند آل طه در عمارى

نه تنها كربلاشان پر بلا بود * بر ايشان هر زمان كرب و بلا بود

ورود موكب امام همام و اهل بيت كرام ( ع ) به مدينه طيّبه

ورود موكب امام همام و اهل بيت كرام ( ع ) به مدينه طيّبه

( 1 )

سوى ملك حجاز آن لشكر آه * به‌پيمودند ره را گاه و بيگاه

چو پيدا گشت را يثرب از دور * حرم را شد عيان ، بر سر دگر شور

ورود شهر و آن بنگاه و منزل * بدى اهل حرم را سخت مشكل

چو ديد آن دختر سلطان سرمد * نشستنگاه جدّ خويش احمد

عتاب آميز گفت آن بىقرينه * پر از غم سينه ، با شهر مدينه

مدينة جدّنا لا تقبلينا * فبالحسرات و الأحزان جئنا

خرجنا منك بالاهلين جمعا * رجعنا لا رجال و لا بنينا

غلامان بهر آن سلطان و الا * به‌پا كردند خرگاهى در آنجا

دليل ره بشير آن نيك آئين * كه بود اندر ركاب سرور دين

به دو فرمود آن سلطان مظلوم * كه باشد مر مرا پيدا و معلوم

پدر بودت يكى پاكيزه گوهر * به شعر اندر سخن سنج و سخنور

تو را خود بهره باشد اندر اين كار * توانى رشته كردن نظم اشعار

بگفت آرى فدايت جان عالم ! * مرا خود شاعرى باشد مسلّم