اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٦

وفات دختر امام ( عليه السّلام ) در خرابهء شام

به‌گفتش دختر سلطان و الا * كه آن كس را كه خواهى هست ، اينجا

چو اين بشنيد خود برداشت سرپوش * چو جان بگرفت آن سر را در آغوش

بگفت اى سرور و سالار اسلام * ز قتلت مر مرا روز است چون شام

پدر ! بعد از تو محنتها كشيدم * بيابانها و صحراها دويدم

همى گفتندمان در كوفه و شام * كه اينان خارجند از دين اسلام

مرا بعد از تو اى شاه يگانه * پرستارى نبد جز تازيانه

ز كعب نيزه و از ضرب سيلى * تنم چون آسمان گشته است نيلى

بدان سر جمله آن جور و ستمها * بيان كردىّ و آن درد و ألمها

بيان كرد و به‌گفت اى شاه محشر ! * تو برگو كى بريدت سر ز پيكر ؟

كدامين ظالم اى سلطان مظلوم ؟ * تو را از زندگانى كرد محروم ؟

مرا در خورد سالى دربدر كرد * اسير و دستگير و بىپدر كرد

همى گفت و سر شاهش در آغوش * بناگه گشت از گفتار خاموش

بريد آن مرغ خوش الحان ، نفس را * به خاك افكند اين خاكى قفس را

پريد از اين جهان و در جنان شد * در آغوش بتولش آشيان شد

خديو بانوان دريافت آن حال * كه پرّيده است مرغ بىپر و بال

به بالينش نشست آن غم رسيده * به گرد او زنان داغ ديده

فغان برداشتندى از دل تنگ * به آه و ناله گشتندى هم‌آهنگ