اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٥

وفات دختر امام ( عليه السّلام ) در خرابهء شام

حجازى بانوان دل شكسته * به گرداگرد آن كودك نشسته

خرابه جايشان با آن ستمها * بهانهء طفلشان سربار غمها

ز آه و ناله و از بانك و افغان * يزيد از خواب برپا شد هراسان

به‌گفتا كاين فغان و ناله از كيست ؟ * خروش و گريه و فرياد از چيست ؟

بگفتش از نديمان كاى ستمگر * بود اين ناله از آل پيمبر

يكى كودك ز شاه سر بريده * در اين ساعت پدر در خواب ديده

كنون خواهد پدر ، از عمّه خويش * وز اين خواهش جگرها را كند ريش

چو اين بشنيد آن مردود يزدان * بگفتا چارهء كار است آسان

سر بابش بريد ، اين دم به سويش * چو بيند سر برآيد آرزويش

همان طشت و همان سر قوم گمراه * بياوردند نزد لشكر آه

يكى سرپوش بد بر روى آن سر * نقاب آسا به روى مهر أنور

ببين جور و ستم كان شاه دلريش * بسر آمد بنزد دختر خويش

چو ديدند آن اسيران پريشان * سر سالار دين شد نزد ايشان

به استقبال آن سر ، جمله يكسر * ندانستند پاى خويش از سر

به پيش روى كودك سر نهادند * ز نو بر دل ، غم ديگر نهادند

به ناموس خدا آن كودك زار * بگفت اى عمّهء دلريش افكار

چه باشد زير اين منديل مستور * كه جز بابا نداريم هيچ منظور