اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٤

وفات دختر امام ( عليه السّلام ) در خرابهء شام

به روى خاك آل احمد پاك * بخفتندى همه با سينهء چاك

ز درد و رنج و از اندوه بيمر « 1 » * به بالين خشت و از خاشاك بستر

همه يك جا به روى خاك خفتند * غبار غم ز دل با اشك رفتند

يكى نو غنچه‌اى از باغ زهرا * به‌جست از خواب نوشين ، بلبل آسا

به افغان از مژه خوناب مىريخت * نه خونابه كه خون ناب ميريخت

سر غمديده‌گان ناموس داور * گرفت آن نوگل پژمرده در بر

بگفت اى يادگار يار ديرين * چه ميخواهى بگو اى جان شيرين ؟

چرا از خواب خوش با ناله جستى ؟ * مرا و اين خواهران را دل شكستى ؟

بگفت اى عمّه بابايم كجا رفت ؟ * بد اين دم در برم ديگر چرا رفت ؟

مرا بگرفته بود اين دم در آغوش * همى ماليد دستم بر سر و گوش

بناگه گشت غايب ، از بر من * ببين سوز دل و چشم تر من

ز رفتار و ز كردار پر از سوز * شدى بر جان عمّه آتش افروز

به‌گفت اى بانوى ماتم رسيده * كه اين كودك پدر در خواب ديده

همى جويد ز من اين دم بهانه * كسى خواهد ز من كورا بهانه

( 1 ) بىمر يعنى بىشمار كه از روى ضرورت شعر به اين صورت درآمده است .