اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٦

مكالمات پير مرد شامى با امام بيمار ( ع )

( 1 )

يكى پيرى در آن هنگامهء عام * كه دل چون روز بودش ، چشم چون شام

زبان بگشود و ناهنجار بسيار * به‌گفت آن پير با آن شاه بيمار

شه دنيا و دين با پير نادان * بگفتا هيچ خواندستى تو قرآن

بگفت آرى بگفتش شاه سجّاد * تو را خود آيهء قربى بود ياد

دگر در آيهء خمسى كه از ما است * بفرمان خداى حقّ يكتا است

دگر گر خوانده‌اى آيات تطهير * به حقّ ما است اى روشن روان پير

چو اين بشنيد آن پير دل افكار * به فكر اندر شد و گرييد بسيار

به شه سوگند داد ان ناتوان پير * تو آن شاهى كه افتادى به زنجير

به‌گفت آرى بحقّ آن خداوند * منم نوباوهء شير هنرمند

بحقّ آن خداى فرد داور * به‌جز ما نيست كس آل پيمبر

چو خود دانست آن پير هشيوار * كه اين باشد سليل شاه مختار

به سوى آسمان سر كرد بالا * بگفت اى داور داناى بينا

گواهم باش اى خلّاق سبحان * كه بيزارم من از اولاد سفيان

خصوص از اين يزيد ، كفر آيت * كه لعنت باد بر او بىنهايت !

به‌گفت آنگه به آن سلطان ايمان * شدم از گفته‌هاى خود پشيمان