اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٤

وقايع دير راهب

به‌گفت اى از دو عالم برگزيده * نبى را جان ، على را نور ديده

بحقّ جدّ و باب اى جان جانان * به زهراى بتول آن شاه نسوان

تكلّم كن به من اى شاه عشاق * كه هستم بر كلامت سخت مشتاق

بفرمودش كه من سبط رسولم * على را جان ، جگربند بتوليم

در افشان شد چون آن لعل گهربار * نماز آورد آن شه را دگر بار

بگفت اى داده سر در راه امّت * شفاعت كن مرا اندر قيامت

به دو فرمود آن شاه شفاعت * كه دينت را بسى باشد شناعت

درآ در دين جدّ ، و بابم اين دم * به روز حشر ، با ما باش همدم

بفرمان شه دنيا و عقبى * مسلمان گشت آن مرد نصارى

شد از اسلام آن مرد اندر آن دم * روان عيسوى شادان و خرّم

چو صبح از اين سپهر كينه آرا * رخ خونين خور گشت آشكارا

يكى از آن سپاه كينه پرواز * به پاى دير آمد داد آواز

كه ده واپس تو آن سر را كه ايدر * بود وقت رحيل مير و لشكر

فرود آمد ز دير آن تازه ايمان * به دست او سر شاه شهيدان

بداد آن سر به دست قوم خونخوار * به جاى خويشتن شد راهب زار