اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

منزل دادن خاندان نبوى ( ص ) را در خرابه كوفه

به دژخيمان بگفت آن بخت وارون * كشيد اين پير را از جمع بيرون

برون شد پير خونين دل از آنجا * همى ناليد و گفتى وا حسينا

چو شد از روز روشن وقت هنگام * رسيد آن ناسزا مجلس به اتمام

( 1 )

اسيران را چو شب گرديد نزديك * جهان در چشم ايشان ، گشت تاريك

براى خاندان عرش مسكن * يكى مسجد خرابه شد ، معيّن

چو شد ويرانه جاى گنج سرمد * على شد پاسبان كنجور احمد

به تخت خاك شاهى كرد مأوا * كه او رنگ خلافت بوديش جا

عجب ز اين شاه و از اين تختگاهش * وز اين غمديده‌گان خيل و سپاهش

حريم آل احمد جمله با هم * به آه و ناله گرديدند همدم

نه روز از تابش خود سايه گاهى * نه شب از سردى مهشان پناهى

نبدشان روشنى جز شعلهء آه * تفو بر چرخ و بر اين مشعل ماه

برهنه پا و سر دخت پيمبر * فلك را بر سر از خورشيد معجر

سر سر رشتهء تدبير و تقدير * قضايش كرد بىباكانه زنجير

دلى دارم ز دست چرخ گردون * چو زخم تازهء لبريز در خون

چو شد از كينه‌جوئى دست كوتاه * مدد جست از عبيد الله گمراه