اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

ورود اهل بيت ( ص ) به مجلس زادهء كفر و ضلالت عبيد اللَّه بن زياد

به گفتش نى خدا كشتش نه مردم * ره روشن مكن ، بر خويشتن گم

بگفتش شه بگاه جان سپردن * خدا جان گيرد اندر وقت مردن

( 1 )

ز گفتار شه آن مردود يزدان * به قتل سرور دين داد فرمان

چو دست شاه دين بگرفت جلّاد * برآمد از حريم اللَّه فرياد

به شه آويخت دخت شاه محشر * بگفت اى دشمن دادار داور

مرا با او بكش تا هر دو با هم * شويم آسوده از اين محنت و غم

ز غوغا و فغان جمع حضّار * گذشت از قتل آن سلطان بيمار

دل پر كينهء آن مير كافر * نياسودى ز آزار پيمبر

سر سردار دين برداشت از جان * بگفت اى سرور دنيا و عقبى

چه خوش خندان بدى در زندگانى * تو را پيرى رسيد اندر جوانى

جسارتها بدان سر ، آن لعين كرد * كه شد قلب نبى زان غم پر از درد

برآشفت آن صحابى مرد از آن كار * همى گرييد و گفت اى مير كفّار

مكن آزار اين سر را از اين بيش * مزن بر جان اين بيچارگان بيش

مر اين سر زينت دوش رسول است * على را جان و دلبند بتول است

عبيد اللَّه گفت اى ناسزا مرد * هميشه باد جان تو پر از درد

چرا گريى ز فتح حق يكتا * كه دفع دشمن ما كرد از ما