اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٧

ورود اهل بيت ( ص ) به مجلس زادهء كفر و ضلالت عبيد اللَّه بن زياد

به احضار عيال اللَّه اطهار * عبيد اللَّه داد اذن از پى بار

فراهم كرد بزمى از سيه‌دل * پر از اشرار و اوباش و اراذل

سر سبط نبى در پيش رويش * بدى چشم همه مردم به سويش

اسيران خدا را قوم شدّاد * بياوردند با صد جور و بيداد

تو گفتى اين اسيران فرنگند * و يا خود دستگير روم و زنگند

مهين دخت نبى با سوگوارى * كشيد از جمع خود را بركنارى

به كنجى شد ز مردم با كنيزان * ز غم نالان و خون از ديده ريزان

خطاب آورد آن مير ستمكار * غضب آلودهء با آن جمع حضّار

( 1 )

به‌گفت اين با تكبّر زن كه باشد ؟ * كنار از اين اسيران از چه باشد ؟

جوابش را يكى از آن كنيزان * چنين فرمود با آن تخم شيطان

كه اين زن دختر سلطان دين است * شنيدستى اگر زينب ، همين است

على بابش بود زهراش مادر * حسين تشنه لب او را برادر

چو اين دانست آن برگشته از ربّ * كه اين خونين جگر خود هست زينب

بگفت اى دختر ختم رسولان * چسان ديدى تو صنع پاك يزدان

بگفت اى دشمن خلّاق دادار * نديدم جز نكوئى اندر اين كار

گروهى را خدا بهر شفاعت * برانگيزد به ميدان شهادت