اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

وقايع روز يازدهم

مر اين قربانى از آل رسول است * يقين دارم بدرگاهت قبول است

هزاران شكرت اى داراى افلاك * كه در راه تو افتادند بر خاك

سرم پامال آن صبر آفرين باد * كه كنده صبر را از بيخ و بنياد

بناى صبر را ويرانه كرده * عقول عشره را ديوانه كرده

همه خرد و بزرگ از آل حيدر * گرفته نعش شاه خويش در بر

سكينه دختر آن شاه لولاك * ز جزع ديده مرجان ريخت تر خاك

همى گفت اى شه با شوكت و فرّ * تو را سر رفت و ما را افسر از سر

دمى برخيز ! و حال كودكان بين ! * اسير و دستگير كوفيان بين !

همه جور و ستمهائى كه بردى * به جسم بىسر بابا شمردى

بناگه از سپاه كينه‌پرور * به پا شد شور و رستاخيز ديگر

چو سيل كوهكن بر مقتل شاه * روا نشد جمعى از آن قوم گمراه

به رنج و زحمت افزون ز تعداد * به كعب نيزه آن قوم زنازاد

دوباره جان ز جسم شاه بىسر * جدا كردند آن قوم ستمگر

ز جسم شه نمودند آن حرم دور * كز آن غم زخم دلشان گشت ناسور

همى گفتند هنگام سواريست * بپايان رفت عزّت گاه خواريست

خديو بانوان آل اطهار * سوار اشتران گشتند ناچار

به ره افتاد چون آن رشته درّ * مخالف زد نواى بانك اشتر