اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١١١

وقايع روز يازدهم

به سوگ گلرخان سرو قامت * به پا كردند غوغاى قيامت

نظر افكند چون دخت پيمبر * به نور ديدهء ساقى كوثر

بناگه نعرهء هذا اخى زد * بجان خلد ! نار دوزخى زد

به زير افكند خود را دخت حيدر * ز اشتر نزد فرزند پيمبر

ببر بگرفت خونين پيكر او * دهان بگذاشت بر جاى سر او

دل اندر سينه‌اش خون شد ز كاوش * تمود از چشمهء چشمش تراوش

ز نيرنگ سپهر نيل صورت * سيه شد روزگار آل عصمت

تو را طاقت نباشد از شنيدن * شنيدن كى بود مانند ديدن

بناگه ديد دخت شاه ذى شأن * برادرزاده را چون جسم بيجان

همى خواهد كه از درد دل آسان * كشد بر نقش هستى خط نسيان

ز بالاى شتر خواهد كه ايدر * شود سوى مقام قربى داور

بگفتش كاى خليفهء رفتگانم * ز مرگ خود مزن آتش بجانم

بگفت اى عمّه بگذارم بدينسان * كه از مرگم شود اين مشكل آسان

مگر اين جسم مجروح مبارك * نباشد سبط فرزند تبارك

مگر اين قوم بىناموس ، بىنام * نميدانندمان از اهل اسلام ؟

مگر ما ، از اهل بيت حق نباشيم ؟ * به عالم حجّت مطلق نباشيم ؟

تسلّى دادش آن خاتون محشر * پس آنگه گفت اى دادار داور