اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

إرسال سران مطهر به كوفه

چو نيمهء شب شد از بهر عبادت * ز جا برخاست آن نيكو سعادت

سنا برقى بديد از مطبخ خويش * شد از آن روشنائى ، زن به تشويش

كه اين برق از چه ؟ اين آتش چه باشد ؟ * در اين كاشانه آتش زن كه باشد ؟

كه زد اين آتش سوزان بجانم * كه افكنده شرر در خانمانم

به ديد آن روشنائى از تنورش * فكنده حق در آن تنّور نورش

دگر مرغان چندى ديد آنجا * پر اندر پر همه پروانه آسا

بطوف كعبهء نور قيامت * شده پر سوز آن شمع امامت

تعجّب كرد آن سرو ، دلارا * ز سرّ آيهء آنست نارا

سروش غيب با صد ناله و آه * بگفتش لا تخف إنّى أنا اللَّه

به خاطر آمدم شعرى ز استاد * كه اندر معرفت داد سخن داد

روا باشد أنا الحق از درختى * چرا نبود روا از نيك بختى

مر آن زن را تحيّر برد از هوش * ولى بر جاى بودش ديده و گوش

به ناگه ديد از چرخ معظّم * فرود آمد زنى با قامت خم

زنانى چند اندر خدمت او * همه هم ناله اندر محنت او

نظر بر سوى آن تنوّر بگماشت * سر ببريدهء پر نور ، برداشت

منوّر گشت آن كاشانه ز آن سر * به دو فرمود كه اى مظلوم مادر !