اللهوف على قتلى الطفوف ( لهوف منظوم يا معارج المحبة ) ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

آمدن مهين حبيبهء ربّ حضرت زينب عليها السلام

حليف عشق حق ناموس داور * قسم دادش به روح باب و مادر

جوابم گوى ز آن لعل شكر خند * كه تا گردد دل غمديده خورسند

در وحدت ز لعل جانفزا سخت * بدان داراى نفس مطمئن گفت :

كه يا أخت ارجعى نحو الخيام * فحامى عن عيالى ثمّ حامى

پس آن محزونهء افكار دلريش * نظر افكند بر سردار بدكيش

به‌فرمودش كه اى بن سعد كافر * مگر اين نيست فرزند پيمبر ؟

كه پيش چشمت اى مردود رحمت * كشندش با هزاران رنج و زحمت

ز رويش روى گرداند آن ستمگر * چو ابليس از بر خلّاق داور

به حكم محكم سلطان سرمد * روان شد سوى خرگه دخت احمد

دلى پر آذر از سوگ برادر * زبان ، گوياى حمد حىّ داور

ز قوّت شد تن آن عشق بيباك * نهاد از ضعف روى خويش بر خاك

به شمشير شقاوت شمر گمراه * بريد از مدّ بسم اللَّه ، اللَّه

چو شد پردخته كار ، از كينهء او * خدا ديدند در آينهء او

چو زينت يافت تاج نيزه ز آن سر * به چشم سر خدا ديدند يكسر

جهان شد سر به سر مانندهء دود * گمان كردند كآمد روز موعود

فتاد از گردش ، اين چرخ معلّق * زمين لرزيد بر خود همچو زيبق !