اصفهان ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٥
مشاهير ، حكما ، فيلسوفان ، عارفان ، دانشمندان و مورخان اصفهان « 1 »
در عرفان از شاگردان مير سيد رضى لاهيجى متوفاى سال 1270 هجرى قمرى مىباشد .
صاحب طرائق الحقايق مىگويد :
گمان نمىرود فصوص الحكم را بعد از صدر قونوى كسى بهتر از او مباحثه نموده باشد . در آداب و نواميس چنان محكم بود كه گويى ابو ذر وقت و سلمان عهد است .
گاهى بر سبيل تفتن شعر مىسرود و صهبا تخلص مىكرد ، ولى اشعارش همه از حال و عرفان سرچشمه مىگرفت . از شاگردان او :
ميرزا هاشم اشكورى ، ميرزاعلى محمد معروف به حكيم صفاى اصفهانى ، ملا على سمنانى ، آخوند ملا محمد فانى سمنانى و جمعى ديگر از معاريف بوده‌اند .
وفات او در ماه صفر 1306 قمرى در تهران اتفاق افتاده و در ابن بابويه مدفون گرديده است .
تأليفات او به شرح زير است :
1 - حاشيه بر كتاب تمهيد القواعد ابن تركهء اصفهانى
2 - رسالهء وحدت وجود
3 - حواشى بر كتاب ملاصدراى شيرازى
4 - حواشى بر شرح فصوص الحكم
5 - رساله‌اى در موضوع الخلافة الكبرى .
صفى على شاه اصفهانى - حاج ميرزا حسن ، فرزند محمد باقر اصفهانى ، ملقب به صفى على شاه ، از اكابر عرفاى نيمهء دوم قرن سيزدهم هجرى مىباشد . تولدش سوم شعبان 1251 قمرى است . پدرش در اصفهان به تجارت مىپرداخت و آن‌گاه كه به يزد هجرت كرد ، فرزند خردسال خود را به يزد برد . تحصيلات اوليه او در يزد بود و حدود بيست سال در آن‌جا توقف نموده است ، آن‌گاه از راه هندوستان عازم مكه مىشود و مدتى در هندوستان اقامت مىنمايد و در ضمن مطالعات علمى