بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — الصفحة ٣٥

1 بخشى از تفسيرى كهن

و ابن عبّاس گفت : از طريق ديگر كه كافر را چو به گور كنند بپرسندش كه خداى ته كيست و دين ته چيست ؟ گويد ، ندانم . منكر و نكير گويند مرو را : مدانيا ، همچنين بوده بودى اندر سراى دنيا . پس يك زخمش بزنند « 1 » بدان عمودى كه دارند . بخروشد ، خروش او را [ 42 ] هيچ‌جانورى نشنود كه نه لعنتش كند جز آدميان و پريان .

آيهء 160 إِلَّا الَّذِينَ تابُوا وَ أَصْلَحُوا وَ بَيَّنُوا . مگر آن‌كسهايى كازيشان توبه كنند از جهودان و بيان كنند نعت پيغامبر را عليه السّلم لعنت از ان فرخيزد . فَأُولئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ .

ايشان آن‌كسهااند كه من تجاوز كنم ازيشان گناهان‌شان . وَ أَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ . و من تجاوزكننده‌ام از تايبان ، و بخشاينده‌ام مران كسها را كه فر توبه بميرند .

آيهء 161 إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ . آن‌كسها كايشان منكر شدند نعت پيغامبر را عليه السّلم و هم فران كافرى بمردند . أُولئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللَّهِ وَ الْمَلائِكَةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ . ايشان آن‌كسهااند كه فرايشان باشد لعنت خداى عزّ و جلّ و لعنت فريشتگان و مومنان ؛ و لعنت خداى راندن بود مر بنده را ، و نوميدكردن از رحمت .

آيهء 162 خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ . جاودانه اندر لعنت باشند و عذاب ، سبك نكنند روزى و ساعتى ازيشان لعنت او عذاب . وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ . و زمان ندهند مر ايشان را كه بياسايندى يا فاز اين جهان آيندى و توبه كنندى .

آيهء 163 وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ . آفريدگار شما يكى است ، جز او خداى ديگر نيست ، بخشاينده و مهربان است [ 43 ] .

آيهء 164 إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ . چو اين بيامد : وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ . كافران گفتند مر پيغامبر را عليه السّلم : حجّتى و بيانى بيار فران كافريدگار يكى است . فرود آمد اين آيت : إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ . گفت : اندر آفرينش آسمانها اندر هوا و زميها فر روى آب و اندر آمد شد روز و شب . وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ . و اندر كشتىها همىروند

( 1 ) . در متن ، بزند .