بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — الصفحة ١٥

1 بخشى از تفسيرى كهن

موحدان ، لا تَقُولُوا راعِنا . و مگوييد « 1 » مر محمد را عليه السّلم راعنا ، تا بهانه نيابند جهودان به گفتن اين سخنان . وَ قُولُوا انْظُرْنا . و بگوييد بدل آنكه گفتيدى راعِنا ، انْظُرْنا .

اى مهلت ده‌مان ، و گوش دار مر سخنان ما را . وَ اسْمَعُوا .

ضحّاك گفت : بشنويد كتاب خداى را و آنچه بفرمايدتان پيغامبر خداى ، فرمان‌بردار باشيد . وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ . و كافران را از جهودان اندران جهان عذاب دردناك است .

آيهء 105 ما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ . نخواهندى كافران از جهودان .

وَ لَا الْمُشْرِكِينَ . و نه از مشركان مكّه كسى . أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُمْ . كه فرو فرستندى فر شما خبرى از خداى شما ، از نبوّت وز اسلام . وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ .

كلبى و مقاتل گويند : خداى عزّ و جلّ بگزيند مر دين مسلمانى را از بندگان خويش آن را كاو خواهد . و عبد اللّه بن ابى نجيح گويد : و بگزيند خداى مر پيغامبرى خويش را مران را كه خواهد ، محمّد را عليه السّلم . و ابن جريج گفت : بگزيند مر قرآن را مران را كه اهل باشد . وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ . و خداى عزّ و جلّ ، خداوند منّتى بزرگ است ؛ منّت نهاد فر محمّد و فر امّت او .

آيهء 106 ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها . هر آيتى كه منسوخ كنيم ما [ 16 ] مرو را يا دست فاز داريم آيتى را ناسخ كه منسوخ نكنيم ، آيتى بفرستيم بدل آن آيتى كه منسوخ كرده باشيم به از آن ، اى منفعت ناك‌تر از آن و آسان‌تر ، يا به آسانى همچنان ناسخ آن آيتى باشد كه به دو كار كنند ، و منسوخ آن آيتى باشد كه به دو كار نشايدكردن ، يا اگر نكنى روا باشد . أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ . خطاب اين آيت گويند مر پيغامبر راست عليه السّلم ، او مراد از آن مران كسهايى را كه به شك بودند اندر منسوخات قرآن . گفت : اى آن‌كس كه به شكى ، ندانى كه خداى فر همه چيزىكه خواست و بخواهد از ناسخ و منسوخ قرآن تواناست .

( 1 ) . در متن : مگويد .