بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — الصفحة ١٠٧

2 بخشى از ترجمه‌اى كهن از آيه‌هاى قرآنى

رحمت‌كننده .

164 - به درستى اندر آفريدن آسمانها و زمين ، و اختلاف شب و روز ، و آفريدن كشتى ، آنكه مىبرود اندر دريا ، بدانچه منفعت كند مردمان را ، و آنچه فروفرستاد خداى از آسمان از آب ، زنده كرد بدان آب زمين را پس مرگش و بپراگند در آن زمين از هرگونه جنبده‌اى ، و گردانيدن بادها ، و ابر روان كرده ميان آسمان و زمين ، حجتها و نشانه‌هاست قومى را كه عقل دارند .

165 - و از مردمان كه بگيرد از جز خداى انباز خدا ، و دوست دارند ايشان را چون دوستى خدا ، و آنان كه بگرويدند سختر دوست دارند خداى را ، و اگر بدانند آنان كه ستمگارند كه چون ببينند عذاب را كه قوت خداى راست همه و به درستى خداى است سخت عذاب .

166 - چون بيزار شدند آنان كه متابعت كردند از آنان كه متابعت كردند و ببينند عذاب را ، و بريده شود به ايشان پيوستگى [ ها ] .

167 - و گفتند آنان كه متابعت كردند اگر ما را بازگشت باشد به دنيا ، بيزار شويم از ايشان چنان كه بيزار شدند از ما همچنان بنمايد ايشان را خداى عملهاى ايشان ، حسرتها باشد بر ايشان ، و نباشند ايشان بيرون آينده از آتش .

168 - اى مردمان بخوريد از آنچه اندر زمين است حلالى پاك ، و پس‌روى مكنيد گامهاى ديو را كه اوست شما را دشمن آشكارا .

169 - به درستى مىفرمايد شما را به بدى و زشتى « 1 » ؛ و آنكه گوييد بر خداى آنچه نمىدانيد .

170 - و چون گويند ايشان را متابعت نكنيد آنچه فروفرستاد خداى ، گفتند بل كه پس‌روى كنيم آنچه يافتيم به روى پدران ما را ، اگر چه بود پدران‌شان نه‌دانستند چيزى و نه راه راست يافتند .

171 - و مثال آنان كه منكر شدند چون مثل آنان كه بانگ كنند به آنكه نشنود مگر

( 1 ) . متن : زشطى .