بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — الصفحة ٩٣

1 بخشى از تفسيرى كهن

ايشان را توانگر پنداردشان از نهفتگىشان . تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ . ته « 1 » كه محمد [ ى ] بشناسىشان به خشوع . لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً . از مردمان صدقه نخواهند به الحاح .

وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ و هرچه نفقه كنيد از خواسته فر اهل صفه . فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ .

خداى عزّ و جلّ به دو داناست .

آيهء 274 الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً . آن كسها كايشان هزينه كنند فر درويشان خواسته‌هاشان به شب و به روز و نهان و آشكاره . فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ .

مر ايشان را [ است ] ثواب ايشان نزد خداىشان . وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . و نه بيم فر ايشان و نه انده خورند ايشان .

ابن عبّاس و ضحّاك و مقاتل گفتند : اين آيت به شأن امير المؤمنين على آمدست . چهار درم داشت ، درمى نفقه كرد به روز . و درمى به شب ، و درمى به نهان ، و درمى به آشكاره . [ 122 ]

( 1 ) . ته - تو .