بخشى از تفسيرى كهن ( فارسى ) — الصفحة ٨٩

1 بخشى از تفسيرى كهن

آيهء 262 الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ . آن‌كسها كه هزينه كنند خواسته‌هاشان به طاعت خداى عزّ و جلّ . ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا مَنًّا [ 115 ] وَ لا أَذىً . پس بدان نفقات كه بكرده باشند فر درويشان سپاس ننهند و سخره‌شان نگيرند . لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ . مر ايشان را [ است ] ثواب نفقات‌شان اندر بهشت نزد خداىشان .

وَ لا « 1 » خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . و بيم نى فرايشان از عذاب آن جهان ، و نه اندوه خورند ايشان از مرگ .

آيهء 263 قَوْلٌ مَعْرُوفٌ وَ مَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِنْ صَدَقَةٍ يَتْبَعُها أَذىً . مقاتل گفت : دعاى آن توانگر مر درويش را چو ازو سؤال كند ، بگويد خدايت بدهاد و خدايت بيامرزاد . و اگر آذايى نمايد مرورا ، سايل عفو كند فاضل‌تر نزد خداى عزّ و جلّ از صدقه‌اى كه بدهد درويش را ، پس مرورا برنجاند بدان‌كه فروسپاس [ نهد ] و يا سرزنش كند يا سخره گيردش . وَ اللَّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ . و خداى فىنيازست از صدقه‌ى سپاس نهنده فر درويش ، و حليم است ، شتاب نكند به عقوبت او .

آيهء 264 يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى . گفت : يا آن‌كسهايى كه بگرويديد به يگانگى من خداى ، ثواب آن نفقاتى كه بكرده باشيد فر درويشان ، مران را باطل مكنيد به سپاس نهادن فرايشان و سخره گرفتن مر ايشان را . كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ . چو باطلى صدقه‌ى آن كسى كو به روى مردمان داده باشند . وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ . و به خداى نگرويده باشد . وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ . و به روز فازپسين .

پس مثلى بزد مران را و گفت : فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ [ 116 ] صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ . مثل نفقه‌ى منافق و مرايى چو مثل سنگى فروخاك و گرد بود . فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً .

بارانى به نيرو بيايد مران سنگ را و خاك از وى ببرد . لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا .

كه كسى فر سنگ خاره كشت كرده باشد ، ازو چيزى ندرود ، و باران به نيرو مرورا اندر جهان ببرد ، همچنين آن‌كسى كاو نفقه به ريا كند و فر درويشان سپاس نهد و اذا نمايد مرورا اندران جهان فر ثواب آن قادرى نباشد . وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ . و

( 1 ) . متن : فلا .