الحقائق في محاسن الأخلاق ( فارسى ) — الصفحة ٥١١

فصل [ آداب منفق ]

و فرموده : « أَنْفِقُوا مِنْ طَيِّباتِ ما كَسَبْتُمْ وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنْفِقُونَ وَ لَسْتُمْ بِآخِذِيهِ إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ » « 1 » يعنى انفاق كنيد از پاكيزهء آنچه كسب كرده‌ايد و « 2 » آنچه از زمين از براى شما بيرون آورده‌ايم و قصد مكنيد « 3 » زبون را كه از آن انفاق نماييد و چيزى را كه اگر به شما دهند نمىگيريد مگر آنكه چشم بپوشيد . و معناى چشم پوشيدن آن است كه نگيريد آن را مگر « 4 » با كراهت و رو در ماندن پس آن را به خدا مپسنديد « 5 » .

و ديگر سزاوار آن است كه او را غنى گرداند اگر قادر باشد « 6 » . در حديث وارد شده :

هرگاه عطا كنى غنى گردان .

و ديگر

[ m . b 119 ]

سزاوار آن است كه دست خود را ببوسد بعد از عطا كردن ؛ از براى آنكه عطا اوّل به دست خدا وارد مىشود و بعد از آن به سائل مىرسد .

حضرت « 7 » أمير المؤمنين سلام اللَّه عليه فرمودند : هرگاه چيزى به سائل داديد دست خود را ببوسيد كه خداى عزّ و جلّ آن را اخذ مىنمايد پيش از آنكه به دست سائل برسد از براى آنكه خداى عزّ و جلّ اخذ صدقه مىنمايد « 8 » - « 9 » .

و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند : هيچ صدقه‌اى به دست سائل نمىآيد تا آنكه اوّلًا به دست خدا آيد . بعد از آن اين آيه را تلاوت فرمودند : « أَنَّ اللَّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَأْخُذُ الصَّدَقاتِ وَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ » « 10 » يعنى به درستى كه خداى عزّ و جلّ قبول توبه از بندگان مىنمايد و اخذ صدقات مىكند و خداى عزّ و جلّ بسيار قبول توبه مىكند و بر بندگان رحيم است « 11 » .

( 1 ) . بقره : 267 . ( 2 ) . s + از . ( 3 ) . مكنيد / a نكنيد . ( 4 ) . a - مگر . ( 5 ) . مپسنديد / a مىپسنديد . ( 6 ) . s a + و . ( 7 ) . حضرت / s a و حضرت . ( 8 ) . m - پيش از آنكه به دست . . . مىنمايد . ( 9 ) . الخصال : 619 . عدّة الداعي : 59 . ( 10 ) . توبه : 104 . ( 11 ) . الخصال : 619 . عدّة الداعي : 59 .