اشارات ايمانيه ( فارسى ) — الصفحة ٣٣١

[ 96 ] إشارة بها يتبيّن وصول المتحاشي عن اسم التصوّف مقام الكشف و العيان

بعد از آن از صوامع ملكوت * نورها آشكار مىبينم

صورت او چو جبههء خورشيد * نور او آشكار مىبينم

بركات سما به آن يكسر * نازل از كردگار مىبينم

مكر كفار مىشود باطل * همه را شرمسار مىبينم

چون‌كه ده دور لطف او گذرد * فتح را استوار مىبينم

آنچه گرگست و ميش باهم يار * همه را دوستدار مىبينم

حكم غيب از ظهور او ساطع * ظاهرى را تباه مىبينم

اول و ديّمى شود محروق * حكم حق را ظهور مىبينم

مؤمن و كافران شوند ممتاز * چون‌كه در اختيار مىبينم

امتحانات حق شود نازل * همه را برقرار مىبينم

هركه كافر بدى شود مقتول * كفر را بىقرار مىبينم

مؤمنان در سعادت ابدى * همه را تاجدار مىبينم

تاج ايمانيان به سر گيرند * همه را همچو ماه مىبينم

نور هر نبى شود باهر * در زمين نور مىبينم

مظهر اللّه از تجلّى حق * همچه مرآت صاف مىبينم

شهر بابل شود چو ملك قديم * همه را در امان مىبينم

پايتختش همىبود كوفه * نور را صد هزار مىبينم

چون ندايش رسد به شهر سبا * همه را هوشيار مىبينم

نور حق از ولايتش باهر * همچه شمس و نجوم مىبينم

جبهه مؤمنان ز نور هدا * همه را شهريار مىبينم

همه مسندنشين عزّ و جلال * هريكى سو هزار مىبينم

مؤمنان را ز لطف زنده كند * كافران را خراب مىبينم

نور قدسى چو جلوه‌گر گردد * همه شمس النّهار مىبينم